Onlangs deed ik een boeddhistische Vipassana stilte retraite. Het was voor het eerst dat ik echt een week met veel zitmeditatie in stilte deed.
Wat is Vipassana?
Vipassana betekent blijkbaar ‘de dingen zien zoals ze werkelijk zijn’. Dat klinkt heel tantrisch. Maar toch zou ik deze retraite niet ‘tantrisch’ willen noemen.
Wel blijk je dus ‘Vipassana’ en ‘Vipassana’ te hebben.
Zo bestaat er een strenge Vipassana-versie met zo’n 10 uur per dag zitmeditatie, mannen en vrouwen apart, niet lezen en ook niet schrijven (+ nog een aantal andere regels).
Hardcore dus.
Ik ken verschillende mensen die die versie hebben gedaan, soms zelfs meerdere keren. En die het zwaar maar – uiteindelijk – vaak ook prachtig vonden.
Maar je hebt dus ook een light versie waarbij je een half uur zitten steeds afwisselt met een half uur trage loopmeditatie en waar je wel mag lezen en schrijven.
Op zo’n retraite was ik.
Wat bracht het mij?
Het was heerlijk om een week niets te hoeven behalve zitten-lopen-eten-slapen. Het was ook op een prachtige locatie, in een oud maar luxe klooster.
☞ Ik ontdekte dat ik prima een half uur op een kussentje kan zitten (of nee, laat ik eerlijk zijn, mijn meegenomen meditatiestoeltje met leuning werd toch de redding voor mijn lichaam).
☞ Ik voelde me ook enorm verwonderd en geraakt door de natuur. Zoals door de details van de rododendronbloemen (zie de foto hierboven) die daar overvloedig aanwezig waren. Ik kwam er helemaal door tot rust.
☞ De week offline werd daarmee ook appeltje-eitje. Aan het einde wílde ik eigenlijk nooit meer mijn mailbox openen :).
☞ Ik kon voelen dat meerdere uren per dag stil mediteren toch echt wel heel fijn is.
Alhoewel ‘stil’… Ahum.
De inspiratie voor allerlei workshops en trainingen bleef een deel van de tijd gewoon doorkomen. Dus echt stil werd het niet in mijn hoofd. Maar dat hoefde ook niet, werd mij verzekerd.
Waar is de levendigheid?
Zakte ik dan wel in mijn lichaam? Deels wel, deels niet.
Zowel de eerste als de laatste dagen verlangde ik enorm naar meer fysieke levendigheid. Dat ben ik vanuit tantra immers gewend.
De eerste dagen dacht ik: waarom gaan ze hier na het stilzitten niet lekker shaken? En aan het einde hoopte ik stiekem dat we een dansavond zouden hebben als afsluiting. Maar nee, dat was geen onderdeel van het programma en werd het ook niet op de laatste avond of dag.
Snif.
Dus toen ben ik maar zelf gaan dansen in het bos. En op de terugweg heb ik heerlijk mantra’s gezongen in de auto.
Ooit nog de 10-daagse?
Ga ik ooit nog de strikte Vipassana 10-daagse doen? Nee, die laat ik lekker voor wat ie is. Ik geloof toch niet dat dat mijn weg is.
Ik ben ontzettend dankbaar om tantrika te kunnen zijn en om zowel de stilte als de levendigheid en uitbundigheid in en van het menselijk lichaam te kunnen vieren.
Stilte bij Bliss
Zijn wij bij Bliss dan nooit in stilte? Ja hoor, tijdens retreats zijn we tegenwoordig vaak tot na het ontbijt in stilte. Dat geeft rust en tijd voor integratie. En tijdens blok 3 van iedere Intensive is er een langere stilteperiode. Hoe stil het dan is? Dat mag je zelf komen ervaren :).
